Twee K2-vormen met heel verschillende halfwaardetijden. De keuze is duidelijk.
Vitamine K2 bestaat in meerdere vormen - MK-4 (menaquinon-4) en MK-7 (menaquinon-7) zijn de meest verkochte. Het belangrijkste verschil: halfwaardetijd. MK-4 ~1-3 uur, MK-7 ~3 dagen.
Voor dagelijkse suppletie heeft MK-7 een groot praktisch voordeel: één dosis per dag volstaat om een stabiele bloedspiegel te behouden. MK-4 vereist 3x daagse dosering (15 mg per keer) om equivalente effecten te bereiken - onpraktisch en duurder.
De Knapen 2013-RCT (3 jaar, postmenopauzale vrouwen) gebruikte 180 µg MK-7 (MenaQ7) per dag en toonde significante vermindering van botverlies en arteriële stijfheid. De Japanse MK-4-studies gebruikten 45 mg/dag (drie 15 mg-doses) - werkzaam maar 250x hogere dosis nodig.
Voor combinatie met vitamine D: 90-180 µg MK-7 per dag bij 25-50 µg D3. Bij langdurig hoge D-suppletie of bij calciumsuppletie is K2 belangrijker - om calcium correct naar botten te sturen in plaats van bloedvaten.
Belangrijk: bij gebruik van vitamine K-antagonisten (warfarine, Sintrom, Marcoumar) NIET starten zonder INR-controle en arts-overleg.
RCT bij 142 vrouwen na de menopauze met osteopenie: 375 µg MK-7 per dag bovenop calcium en vitamine D verbeterde de carboxylering van osteocalcine, maar veranderde na 3 jaar niets aan botdichtheid, botombouwmerkers of botstructuur. Het gunstige effect op de botstructuur na 1 jaar hield geen stand.
RCT bij 244 gezonde postmenopauzale vrouwen: 180 µg MK-7 per dag gedurende 3 jaar remde de leeftijdsgebonden daling van de botdichtheid in de lendenwervels en de dijbeenhals (niet in de totale heup) en had een gunstig effect op de botsterkte.
Dwarsdoorsnedestudie bij 564 postmenopauzale vrouwen: wie via de voeding het meest vitamine K2 (menaquinon) binnenkreeg, had 20% minder kans op coronaire verkalking dan wie het minst binnenkreeg (RR 0,80). Voor vitamine K1 was er geen verband. Observationeel, dus geen bewijs van oorzaak.
Observationele Rotterdamstudie (4.807 deelnemers): wie via de voeding het meest vitamine K2 binnenkreeg, had 57% minder kans om aan coronaire hartziekte te overlijden dan wie het minst binnenkreeg, en minder ernstige aortaverkalking. Vitamine K1 hing met geen van die uitkomsten samen.