Bron van jodium - concentratie sterk wisselend per portie.
Kelp (Laminaria, Ascophyllum) is een bruinalg met uitzonderlijk hoog jodium-gehalte. Eén gram gedroogde kelp kan tot 4000 µg jodium leveren - meer dan 25x de dagelijkse aanbeveling.
Daardoor is kelp tegelijk waardevol (als bron van jodium voor wie tekort heeft) en gevaarlijk (acute overdosering kan schildklier ontregelen). Het probleem is variabiliteit: jodium-gehalte verschilt sterk per partij, oogstgebied en seizoen - een capsule van 500 mg kelp kan 100 µg of 1000 µg jodium leveren.
Voor wie zeker een goede dosis wil: kies kalium-jodide-supplementen met gestandaardiseerd jodium-gehalte (bv. Iodoral). Kelp is voor culinair gebruik (kombu in dashi-bouillon) prima, maar als supplement riskant.
Belangrijke contra-indicatie: bij elke vorm van schildklier-auto-immuunziekte (Hashimoto, Graves) moet kelp absoluut vermeden worden. Het kan een opvlamming triggeren of bestaande aandoening verergeren.
Labo-analyse van 12 soorten eetbaar zeewier: het jodiumgehalte liep uiteen van 16 µg/g in nori tot meer dan 8000 µg/g in kelpkorrels die als zoutvervanger verkocht worden. Sommige zeewiergerechten kunnen zo boven de veilige bovengrens van 1100 µg per dag uitkomen.